90 lat krwiodawstwa w Polsce

Zobowiązuje się prezesów klubów, którzy wezmą udział w akcji, do przedłożenia zaświadczeń o potwierdzonej ilości oddanej krwi przez członków klubów, z właściwych podległych RCKiK. Zaświadczenia należy składać do końca stycznia 2026 roku do biura Mazowieckiego Oddziału Okręgowego Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie ul. Szańcowa 25. w celu przygotowania listy wyróżnionych klubów przez Zarząd Mazowieckiego Oddziału Okręgowego PCK, którzy oddali najwięcej litrów krwi i jej składników.

W imieniu Prezydium MOR HK PCK
Mirosław Szymański
Przewodniczący

W roku 1935 w Warszawie przy ulicy Smolnej 6. z inicjatywy Polskiego Czerwonego Krzyża, utworzony został Instytut Pobierania i Konserwacji Krwi, jako pierwsza w Polsce placówka medyczna zajmująca się problemami transfuzjologii. Zdarzenie to wydatnie przyczyniło się do późniejszego owocnego rozwoju krwiodawstwa i krwiolecznictwa w naszym kraju. Lata trzydzieste przynoszą wielki rozwój europejskiej transfuzjologii. Znaczącą postacią wśród naukowców zajmujących się tymi zagadnieniami jest niewątpliwie Henryk Gnoiński, naukowiec związany z Polskim Czerwonym Krzyżem, autor poświęconej leczeniu krwią pracy monograficznej, która przynosi mu stopień doktora habilitowanego. Zostaje pierwszym dyrektorem Instytutu przy ulicy Smolnej. Dalsze Jego prace poświęcone są możliwościom konserwowania i przetaczania krwi. Jest autorem wielu książek między innymi: „O przetaczaniu krwi”, „Rozwój idei przetaczania krwi” – wydane pod koniec lat trzydziestych. Po latach zawieruchy wojennej, Henryk Gnoiński, jako członek Zarządu Głównego PCK, z polecenia Ministerstwa Zdrowia, począwszy od jesieni 1945 roku rozpoczyna pracę przy organizacji stacji przetaczania krwi, łącząc ją jednocześnie z obowiązkami nauczyciela akademickiego w Akademii Medycznej w Gdańsku. Z obu tych aktywności zostaje zapamiętany jako gorący zwolennik krwiolecznictwa i idei honorowego krwiodawstwa. Kilka powojennych lat trwa budowa polskiej służby krwi, realizowanej przez Polski Czerwony Krzyż.

Przytoczone powyżej fakty wydają się być dostateczne, by uznać Henryka Gnoińskiego i Polski Czerwony Krzyż za „Ojców” polskiego Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa.